Ah bir dursam, baksam sana yukarıdan
Saçının bozulmuşuna, makyajının akmışına
Burnunun sağa sola kaymışına laf etsem
Evet, yukarıdan. Ta ki çağırana kadar
Seni yukarıya, çay içmeye
Sen sana neden laf attığımı merak ederken
En azından sinsi amacımı anlayana kadar
En büyük aşklar saç çekmeyle başlardı küçükken
Biz büyüdük ve şampuanlar, tokalar gelişti dünyada
Diziler bitti, tartışma programları başladı
Yalnız Sevişmeler A.Ş., gecenin en az izlenen programını sundu
Herkese iyi geceler
çok zor anlaması
her şeyi bırakır mıydım acaba
dünya dönse doğudan batıya
çok zor, anlamadı
günaydın doğan güneş
günaydın batıdan doğan güneş,
ve kıyametten koşarak kaçmak
günaydın, günahtın gerçi bu saatlerde
evde yoksan evde yokum diye bağır
ben gider, sonra gelirim
gider gider gelirim
günaydın kedi kardeş
günaydın tırmalayan kedi kardeş,
ve o hiç aşınmayan tırnakların
günaydın, fazla yeme bugün
fare bayramı olsun İstanbul’da
noktalama işaretlerini unutalım
tüm gökyüzü kızıla çalsın
günaydın yaprak
naber lan toprağım de
sabah ılık süt iç
hayvanları sev, güneşi koru
bir ben var benden içeri
kafamda çorba çorba düşünceler
uzatsam çok uzun
kısaltsam kanıyor kolları bacakları
sana yaprak kopardım gelirken
yerlerden sarı sarı
çiçeklerin başında zabıtalar
bekliyorlar, sabah erken
ağır acılar ve gerçek aşklar
küçük, boktan hayatlarımız etrafında
son bir vals daha, bizi anca paklar
arkamda beni ıslatmayan yağmurlar
ama sen
şemsiyemdin, açıldın
batı avrupa’nın en uzak köşelerine doğru
lübnan’dan esintiler getirdin bana
sonra götürdün saçma sapan kelimelerinle
çin seddini benim için çekmişsin sanki
tek başına
kurban olaydım olduğum yerde
gözüne, kaşına
bitmez hiçbir zaman, ve bitmeyecek
kendi kıçımızdan uydurduğumuz bu rüya
gelecek, gelecek diye ötecek bedenlerimiz
ama geçmiş bile bize yetmeyecek sevgilim
ben bilirim işte, vücut çalımları
veya tabutta rövaşatalar
seni geri getirmeyecek, ve biz hep
bebek’te iki yabancı olacağız
birbirini tanımadan bir şeyler ısmarlayan
sonra tekrar bir yağmur yağacak arkamızdan
ben gitsem de arkamdan konuşsanız
kalemleriniz siyah siyah
hep saçma salak sözler vardı dilimde
aynı sizin dillerinizdekiler gibi
üzerimden kuş geçti, martı sıçtı bana
siz dualar okuyup çiçekler koydunuz
toprağım bol olsun
ya da külüm, neye inanıyorsam…
Tükenmez kalem yoktur
Az viski vardır demiş birisi
Başkası cevap vermiş:
Sen benim prensesim değil,
Parantezimdin
Kapıyı kapattın ama
Beni açık bıraktın, diye
Kazağımı ilk ve son kez ördüğümde
Aşağıda hamburgerler beni beklerdi
Biz çöpümüzü atmıştık ve kirlenmişti dünya
Aşk yerinden oynamayan bir lobut gibiydi
Meksikalı bir kızdan
Fransızca telefon numarası istemek gibi
Sonra çöpler vardı yine
Çöp kutusunda durduğu gibi durmayan
Ve ağzı açık tabutlar üstünde kelebekler
Yürümeyi yıllardır bilen adam
Neden emekler, düşündünüz mü
Çünkü biz çöplerimizi topladığımızda
Temizlenmedi dünya
Ve çöpler vardı yine
Hep en kısalarını çektiğimiz
yeterince sarışın değilsin
ben seni
rüzgarlı havada
vücuda yapışan gümlek yüzünden
en çok meme uçlarının üşümesi kadar
garip bir şekilde sevmiştim
yeterince yakın değilsin
ben seni
dandik filmlerde
önce bolca dayak yiyip
sonra eski günleri hatırlayarak
yediği yumruğun acısından
erkekçe bir zevk çıkaran adam gibi
ağzım burnum dağıla dağıla sevmiştim
yeterince cömert değilsin
ben seni
yağmurda
saçma salak
bir ısıtıcının altında
kıçı donarak içtiği çayın
parasını ödedikten sonra
bahşiş bırakıp, masadaki reklamcıl kibriti
büyük bir mutlulukla cebine atan o gerzek gibi
hızlıca yürüyüp bir yere yetişircesine sevmiştim
yeterince güçlü değilsin
ben seni
ben senin
neden bakmadıysam suratına
bakmak istiyorken aklımdan dizeler uçuşurcasına
neden fikirlerim değiştiyse abuk seminerlerden çıkarken
sen bana üç saniye gülümsediğinde
eriyen kalbim paçalarımdan akıyorken, tabiri caiz ise
ben neden sarılmak istediysem seni ilk kez gördüğümde
büyüklerimi dinlemeyip imana geldiğimde
işte, ben seni bu kafayla nasıl sevmiştim, bilmesem de
kendine iyi bak, sadece güneş için açılan şemsiyelerin hatrına
was walking down the avenue
when her smile knocked my lights out
it was already monday
yet too soon to pass by
i stopped to enjoy the view
and the kids were already out
car horns, dogs and gray clouds
for the rain, one of them stopped by
what a way, to start a day
when her smile made me stay
and the kids were already out
yet to soon to get away
sooner, i figured out
i never carried an umbrella
ben kıyameti bekleyen minicik bir çocuktum
sense bir ağrı kesiti benim için
bir ateş süpürüşü, bekledim yine
terleyebilsem unuturdum belki
farmakolojik özelliklerini
iki hapı aynı anda yutmanın
ben kaportası çizik bir arabaydım
sen st. antoine’da fermuar satıyordun
küçük bir el arabasıyla
beceremediğimde gömleğimin düğmelerini iliklemeyi
bana hep küçük bir kuzu çizerdin
birazdan minik dalgalar arasında kaybolacak
kumlar üzerine, bekledim yine
kıyametin gelmesini, gözleri hayatında ilk defa açılan
kocaman bir karınca gibi
ben antibiyotik görünce tik tak sesler çıkartıyordum
sen burnunu hızlıca çekip bir bardak viski dikiyordun
ilk taşı
elinde taş olan atsın
atsın ki beklemeyelim
milletin yerden taş almasını
Adını birkaç kez söyleyince
Şiir okumuş olacağım için
Sana söz verdiğim gibi
Yazamadım bir şiir
Onun yerine birkaç yaprak
Kopartıp tozlu defterimden
Kağıtlara bakarak
Şarkı söylüyorum
Dinleyeceksin biliyorum
Ama bana sarılman gerekecek
Çünkü burada hava çok soğuk
Boğuk, bu hava dudaklarımdan
Dökülen mutlu cümleler
Neler neler, söyledim aslında
Arasında dökülmüş
Kıpkırmızı yaprakların
Onların geri dönme şansları yok
Bari senin olsun
Aşk olsun, bu saatte kapımı
Tedirgin tedirgin çalan güvercine
Bir gerçekten bakabilsen içime
Daldan dala uçman gerekmeyecek
sen giderken evimin çatısından
erimiş buzlardan süzülen
sular akıyordu
tam da kırmızı kar yağmışken
biraz yaklaş da yüzüne bakayım
seni kim kaybetmiş ki ben bulayım
kendimi bulamıyorken
kirli çamaşırlarım arasında
insanın kafasında hep
kaşıyamayacağı yerler oluyor
mantık bence yüzyıllardır uyuyor
öpmeden uyandırmak gerek
Son gülenin daha sonra
Çok kötü ağladığı bu dünyada
Ben son ağladım
Ama hep iyi ağladım
Ayaklarımda terliklerle
Yağmurda ıslanmadan
Kolpa akrostişler fışkırmıştı parmak uçlarından
Ve zaman, duvardaki suretini hiç eskitmiyordu sevgilinin
Senin, dedi, hiç dökülmez mi saçların başını yolarken
Erken yaşlandım ben aslında, resimlere hapsolamadığım için
İçin için ağlasam da ıslanmazdı resimlerim
Benim ne özsüz sözlerim vardı bir bilsen
******
Desenler içinde kalamadı bir türlü eridi gitti
Yokuş aşağı itti onu kırlangıçlar
Arada uyak bozmak ister küçük başlar, koca kıçlar
İşte bu yüzden başlar, hemencecik yaşlanmalar
Salar beden muhteviyatını, ruh kendini ezdirdikçe
Sonra bir akçe bile etmez sızlanmalar
Dedi: şehrin göklerinde havalar çok bozdu bu ara
Para ile mi sayalım illa ki kendimizi
İzimizi kaybettirmek istiyor olamaz mıyız?
******
Nemli odun kıvılcımı gibi parladı dide-i dilber
Lakin, ne o söyler, ne öteki dinler
İnler kamyon farı görmüş gibi iki ince ruh
Yuh, ne ettin kendine felek mağduru der ve giderler
İşte bu yerler, ne dutluktu, ne de mermer
Bana balık ver, tutmayı biliyorum zaten, dedi adam
Feveran eyledi kulübde tiz-ab
Zaten inceydi sesi bağırmazken bile
Bile bile bağırıyordu inadından akşam üstü
Küstü ruha da, bedene de tez elden
Beden kızmadı bu sefer
İstirahat öncesi bir Allah-u ekber
Fayda ne gezer, olmamışın olmayacak duasında
Pasında eskimiş yatak yaylarının, yıllar önce kaybettiği
Bir leblebi bulmuş gibi sevinerek
Gereksiz acılarından arınarak gerektiğinde uykusuzca
Bir sigara-i parliament ısmarladı sokağın aşağısındaki market-ül süperiyyeden
******
Kaçmak, kaçınmak lazım gelmekteydi inceden
İncenin o ipinceliği aratmayacak incelikteki incesinde
Bu vakit gerçek bir leblebi buldu nihayet
Hayalet avcısı bir hayalet gibi ruhunu kovalayan ruhun
Mel’un yanaklarından bir makas aldıktan sonra kapadı gözlerini
Gün ışığıyla aşka gelmiş kuşların seslerini dinleyerek
Masumiyet kelek bir şeymiş diye mırıldanayazdı
Ne de olsa ayazdı dışarısı, darısı kimin başına
Buğday nasıl bir tahıldır, ne ambarındayım ben
Diye düşünmeden, taşınıp bedeninden
Astral ve pastoral hayal diyarlarından dönüşte kaybetti işte vücudunu
Isırmışçasına bir akbabanın butunu, ah etti ta ciğerden
Nereden bilebilirdi ki,
Kırlangıçların kuyruklarının bedenlerinden uzun olduğunu
Onun sustuğunu söyleyen şairler olduğuna inanarak
Kanarak, bazı bazı kanayarak
Karnı yarık müsveddesi oluverdi ruhu da hayalet avcısı hayaletin zulmüyle
İşte böyle değil, buz üstünde zevk-ü sefa ile raks etmek, dedi
******
Açtı gözlerini, özledi onunkileri
Dalgalanır tabii minicik rüzgarda ahmak ordusunun en önemli önemsiz neferi
Oysa bu işler yalan demişlerdi küçükken ona
Anana, babana, vatana, canın isterse Silistre’ye sadık kal yeter
Daha beter, mutluluğun resmini karakalemle çizmeye çalışmak
Değil mi Abidin?
Irmak olsaydı, aksaydı birkaç sokak aşağısındaki mabedin en derinlerinden
Eninden, boyundan şikayet etmeseydi toplumsal çerçevenin
Suç senin değil, bu hayvani düzenin, diyeni olsaydı belki
Telefondaki nahoş sesi emir belleyeydi, amade olaydı ambale olacağına
Abandone edilmiş kasabalarda kovboy misali inek kovalamayaydı keşke
Gerek yok bu devirde aşka, meşke
Altı üstü yarım çelişki bile değildi bu, kaldı ki iç açıları toplamı bir çelişki etsin
Destan mı daha sağlammış ahir zamanda, bostan mı görsün insan artık
Battık ey ahali, ekmek, katık, yaratık derdine düşmeye mecalimiz mi kalmış?
******
İşte rivayet budur ki, o gece Üsküdar’a gider iken bizimki
Ruhunu bir sel almış, bedeni kız kulesine kafa atıyorken defalarca
Sen çok uğraşsan ağlarsın anca, koca cihanda ağlayamayanlar da var
Bostanları kuruttu kar soğuğu, tarla bahçe hikaye oldu
Altında sızdığı ağacın yapraklarından damlayan şebnemle uyanma peşinde herkes
Merkez üsleri oldu kahvehaneler Frenkçe a’ları o diye söyleyenlerin
Güneş ardından yükseliyorken yemyeşil tepelerin
Bir başka yerde karanlık olduğunu anlayamayacak hale geldi insanoğlu
İnsanoğlu böyleyse, ne yapsın insan?
******
Oğlunu evlatlıktan reddetmek olacaktı her uyandığında ilk işi
Dişi ağrıyordu geceden kirli pamuk parçasına yedirdiği rakıyı basmadığı için
Başı ağrımasa mütemadiyen, başı sonu belli olacaktı hayatının
Atının yularından çekiştirerek kayboldu karanlıkta
Gerçekten veda eden adam, veda etmezdi
Ve yirmi dört saat yetmezdi aklı olana
Dolana kadar süreleri, kovada çaresizce çırpınan balıkadamlardı onun canını sıkan
Karşısına çıkan ilk zokayı yuttu
Elinden tuttu kör bir balıkçı
Kendisini yoldan geçerken
Gördü ve seslendi
Rast geliyor!
Aklım başımdan çıkacakmışçasına
Ağrıyor kafam
Ağrı kesiciler kesmiyorken
Aklımdaki düşünceleri
Arkamdan bir el uzanıyor
Abi, hipotalamusunu unutmuşsun diye
Alice alamet-i farikalar hıyarındaydı sen benden giderken
Mantar soteler yarım kaldı
Ve iskambil tadındaydı tabağımdaki bayat balık
Uzun zamandır yıkamadığım köpeğimin
Kıllı sırtındaki bit yavrularıydı beni asıl düşündüren
Bana fütursuzca, fütürist bir el uzattığında giderken
Güzel kadınlara
Çirkin şiirler yazıp
Canlarını sıkmayı bıraktığımda
Birlikte uyuyalım
Dememden korkmasınlar diye
Hep tersten yaklaştım yatağa
Birlikte uyanalım dedim
Sustular
Avuçlarımdan alevler fışkırıyor
Midemdeki kütle büyüyerek dışarı çıkmak istiyor
Parmak uçlarımdan damlıyor ter
Sana uzaktan, ama yakından baktığımda
Gözlerimin önünde siyah beyaz filtreler
Küçücük bir bumerang gibisin
Her attığımda geri geliyorsun
Aradığımda ise bulamıyorum seni
Oysa istiyorum ki, seni attığımda
Avuçlarıma yapışasın
Elimin içi gibi bileyim seni aradığımda
İçim yanıyor olabilir ama, kıçım üşüyor bu gece vakti. Elimi sağa uzatıyorum ve duvara çarpıyor parmaklarım. Bazen keşke bu yatak duvara yanaşık olmasa dediğim de oluyor, biliyor musun? Biliyor musun, rüyamda karabasanların tecavüzüne uğradığım için uyuyamıyorum günlerdir. Kara basmadılar, bana bastılar resmen. Sesim tam bir rüya klişesi olarak, çıkmıyor. Aslında çıkmıyor değil, bildiğin sesim yok işte. Ki sesi duymaya kulak gerek. Ses tek başına manasız bir şey. Aynı bir kapağın tenceresiz manasız olması gibi. Ama tencere öyle değildir bak, kapaksız da olur. Çok gerekirse koca bir tabak kapatılır üstüne, dert etmez bunu tencere. Ama kapak üzülür.
Tencereler ve kapaklardan bahsetmeyi kesmezsem sanırım uyuyacağım. Uyursam rüyamda karabasan göreceğim. Karab asmayacaklar, beni asacaklar. Oysa ben sandım ki rüyalarımızı kontrol edebiliyoruz. Belki ben bir karabasandım ki, kendime eziyet ediyordum sadece. Sadece olsun demiştim senaryom, abartıya kaçmadan. Gereksiz kapatmadan, açmadan ve her seferinde fermuarım açık kalmış mı diye kontrol ederek canım isterse. İşte şimdi örtünmem gerekiyor, yorgan yorgan üstüne. Önümüz kış, dünyanın bin bir türlü derdi var, aşık olmaya hiç gerek yok mesela. Ela değildi gözlerim yanlış hatırlamıyorsam, en son aynaya baktığımda çok büyüktüm. Şimdi küçüldüm, küçüldüm ve cebine girdim birinin. Canı isteyince çıkartıp “ay yavrum, sen kimin çocuğusun?” diyor ve geri koyuyor cebine. Aynı konuşan kurbağa ile karşılaşan mühendis fıkrasındaki gibi. Belki de gerçekten, dünya üzerinde bir kısım insana, konuşan bir kurbağa çok ilginç geliyor. Tanışan insanlar çevreliyor hepimizi, ve el ele çok derin bir havuza düşeyazıyoruz günden güne.
İşte dünya bok, dünya köhne. İşte belki kendi ellerimle sardığım o yaprak sarmalarını sarmalamasaydım da, sallasaydım denize benden başka balıkların da yemeleri için, böyle aliterasyonlara, aliterotik çıkarımsal düş boğumlarına girmeyeydim diyorum. Haksız mıyım? Tabii ki haksızım. Ama sen de haksızsın. Memo’nun yapışık bokuzları gibiyiz sanki, işte bana o anki veri lazım diyor pedofil gözlüklü bir kimyager. Çıkartıp alnına yapıştırmaz mıyım diferansiyel denklemi! Yapıştırmam, ama sen de yapıştırmazsın. İkimiz de, anca oturup alkol zammını tartışırız ve sıvışırız farklı farklı yorganların altına gece olunca. İç organların gereksiz titremesine bir süre engel olamayarak, dışarıdan gram gram ısı enjekte ederiz müşterek bedenimize, göğün bizden başka kimse tarafından bilinmeyen bir yerinde sakladığımız. İşte akladığımız zaman içimizdeki minik minik şeytanları, sokaktaki orospu çocuğundan ne farkımız kalır ki? Ama alır mı bizi bizden, yastığın soğuk tarafında kahkahalar eşliğinde terk ettiklerimiz? Erkektik diye dolaşıp, apışıp, gerekirse öpüşüp kalarak tarihin kıldan gözükmeyen kolları arasında kaybolan nice koç yiğide ne olacak peki? Üzerimize bir mont alacak paramız olmadığında bile yok sayacağız onları. Yılları sayacağımız, belki bitse de gitsek diye beklediğimiz tek bir hayat olacak yine de sonunda elimizde. Onun da sonu gelmek bilmeyecek ama insanın içindeki şu kazık çakma isteği yok mu azizim…
Bana biraz izin verin. İzin verin ki masamın üzerindeki karıncaları en gazı bitik çakmağımla teker teker yakayım. Belki bir gün hormonsuz domates ekerim kapımın önüne, ona da dadanırlar. Şerefsiz hayvan bakmadan boyuna, enine, benim bu cüssemle engebeli kabul ettiğim yollar babasının yoluymuş gibi geziniyor umarsızca. Yol dik mi gidiyor, salla hacı, devam et diyorlar birbirlerine. Her yandan en az on tane çıkıyor. Gerçekten inansalar beni aralarında kıstırıp ezebileceklermiş gibi geliyor. Çünkü ne olursam olayım, nasıl davranırsam davranayım ben tek kişiyim. Kimsem yok yanımda ve aslında kimseye ihtiyaç duymamalıyım da. Kimse dediğin nedir ki? Kimse dediğin kimse artık… Şimdi gökten bir melek inse, ve bana çok pahalı bir hediye verse, neye yarar. Ben ense yapacak olduktan sonra, ve melek hediyeyi park eder etmez uçacakken. Fark etmek kaçınmanın yarısı olmayabilir aslında. Sabahlamaları haklı çıkartmamak için uydurulmuş şeyler bunlar. İnsanın damak zevkini bozar çok yenirse. Ramak kalmışsa güneşin gri bulutlar arasından kafasını göstermesine, harekete geçilsin artık demek düşer, kaçış amirlerine. Gerçek şemsiye, insanı güneşten koruyan değil midir zaten azizim! Hay çok yaşayın, huy çıkmasın o narin bedeninizden, canınızı da muhafaza edin tabii ki.
Beni yine kapımın önünde beslediğim tırtıllarla başlayıp, ağaçların arasında üstüme üstüme gelen kocaman kelebeklerle bitecek minicik ama çok uzun bir gün bekliyor. Bakalım ışığa doğru gidip yanacak mıyım, eski bayramları anacak mıyım… Alt tarafı yirmi beş piksel görebilen aşağılık bir sinek olmama rağmen, sağ tarafa uçtuğumda yine duvara çarpacağım. Ve belki soğukla iyi gider diye, tepeme saçma salak sular damlayacak. Yüzey gerilimi, kütle çekimi falan derken hiç acımam, gerilirim. Biraz yavaş olmak gerek hem. Herkes açsa şemsiyesini, dünya çıkmış gözden geçilmez olur. Kanlı yollardan gidilir tüm zaferlere. Ama bunlar kimsenin göremeyeceği zaferler olurlar.
http://konseptdisi.com/gunluk/?p=119
Ben koca bir ağacın tepesinde
Sevimli, yalnız bir dalken
Kimsenin dokunası gelmiyordu bana
Ağaç mı alçaldı, ben mi bilmiyorum
Koparmaya çalışırsanız suç sizin
bir kadın gördüm rüyamda
gözleri üzüm kokan
ve gülümsedikçe çam ağaçları büyüyen ormanlarda
sonbahar rüzgarlarında eskimeyesice
solmayasıca ufak bir yağmurda
ve ben soruyorum, bu saçma dünyada
var mıdır, yok mudur gerçek aşk
makarnalar ucuz şaraplara karışıyorken
ve sahte şairler arşınlıyorlarken uzun yolları
ben merhumun beşiğini tıngır mıngır sallıyorken
arasam, ve aramaya inansam ne fark eder ey insan?
“Güzel kadınsın vesselam
Güzelsin, kadınsın,
Ve selam, nasılsın?” (Can Baba)
Kavun likörü güzel oluyormuş. Bugün bunu fark ettim. Kavun güzel meyvedir. Güzel kokar, her şeyin yanında iyi gider. Rakıyla, beyaz peynirle kankadır. Nargilenin kavun aromalısı bile güzeldir. Üstelik muhteşem kokar. İşte muhteşem koksun istiyorum bu aralar her şey. Hatta her şey sevgili gibi koksun istiyorum. Öyle spesifik bir sevgili gibi değil. Böyle kokladığında “aha bu bir sevgili” demelisin. Hatta tüm sevgililer de öyle kokmalı.
Bankta otururken birden arkadan birisinin yaklaştığını fark etti ama dönmedi. Önce kokusu gelmişti burnuna, sonra elleri gözlerine. “Bil bakalım ben kimim” sorusunun cevabı saniyeler öncesinden belliydi. Sonu mutlu biter gibi gözüken, ama aslında hiçbir şeyin yerine oturmadığı filmlerden birinin içinde gibi hissetti kendini. Güzel bir filmdi bu, ama mutluluğu anlatan tek şey müzikleriydi. Birlikte dolaşırken sokak çalgıcılarına para atmayı ihmal etmediler.
Ne yapmaya dönmüştü bu şehre, güneş daha mı farklı batıyordu, çiçekler bir acayip mi soluyordu buralarda bilinmez. Herkesin dönüp dolaşıp geleceği en az bir yer vardır der ünlü bir Lüksemburg atasözü. Ahmet bu ve bunun gibi birçok söz bilirdi doktorasını Lüksemburg mitolojisi üzerine yaptığı için, ama Zeynep’in ne bu tür sözlerden, ne de ne anlama geldiklerinden haberi vardı. Yine de ilişkinin daha düz olan tarafı Ahmet’ti. Sular seller gibi Japonca konuşabilmesine rağmen, hala “oramakoma buramako” esprisine gülebilirdi. Belki de ülkesini özlediğindendir kim bilir…
not: bu öyküyü bu aralar bitirmeyi düşünmüyorum, sevgiler…
hep güzel ellerinize baktığı için,
kalbinizi göremeyen bu aciz kulunuz sorar
bir kere verir misiniz güneş batmadan
atmadan üstümüzden, tüm kıyafetlerimizi
ben sıkıldım artık, bir kez de sen ol adam, olsun
bu gece bana vermezsen en ıslak odunsun
e ben seni ağlatmadığıma yanarım ama
başka yer yokmuş gibi oturma yanıma
büyük bir iştahla sıçarım kafana, martılara eşlik ederek
tek tek sekerek, yeri gelince severek, sikerek
üfleme mumuma daha vakit erken
güvercinler iyice bir semirdi sen giderken
buğday tarlası ektim, bok çuvalları biçtim ben
sen bana bir internet kolpasının meselesini yapıyorsun
tapıyorsun zorla götüne sokulmuş sorumluluklara
ne demiş üstat, herkes de bir şey olmasın
dolmasın artık bu gözlerim
orospunun teki olsan da
içten içe özlerim
sen ki bir taşla iki totem deviren facia
hiç sormadın mı kendine, neden yalnız uyuyorsun
ben burada götümü kurtarma peşindeyim
sen benden bademli Magnum istiyorsun
doğarken güneş ardında tepelerin
amına koyayım ben bu teletubbyler’in
sırılsıklam uçuyorum ben bu karlar içinde
yağmuru bol oluyor bu ağaçlı köşelerin
Her zaman
Doğruyu söylemezler gözler
Gözleri kimsenin görmediği
Uzak yağmur ormanlarından
Ve denizlerden
Ve bulutlardan
Ve sevimli tropik kaplumbağaların
Kabuklarından gelenlerin
Ve küçük boyalı vişne süslerinden pastaların üstündeki
İşte gözleri oralardan gelenlerin
Kendi pisliklerinin içinde
Boğulurlarken sizi de zorla
İçeri çekmek isteyecekleri gibi aynı
Arabesk şarkılarda anlatıldığı
Ağlatıldığı gibi değil
Gözler yalancının Allah’ıdırlar
Dudaklar ise kolpa vişnenin kenarında duran
Göstermelik çilek parçaları
Sallanırken ufak tekneler deniz kenarında
Sarhoş kasaba delikanlılarının arasında
Bir derdim var diyemeden dolaşan
Sıcak bir Karadeniz gecesinde gözüne kuş kaçan
Aptal bir şair edasıyla
İşkembe çorbası içiyorum
Midemde kocaman bir ejderha var hava aydınlanmaya başlarken
Hem de ejderhanın ejderha olduğu zamanlardan kalma
Bir tane daha istiyorum ama
Daha hızlı düşünüyor insan kaçarken
“buradayım”
ikimiz de aynı cevabı verebiliyorsak neredesin sorusuna
aslında aynı yerde olmamız gerekmiyo mu
vapurların paslanmış parmaklıklarına abanırım
her on şiirden üçünde uçuşan martılara
ekmek uzatıp
çekerim
çekerim bu dünyanın
kafasında aşk olmayan, aşkında kafa olmayan
şerefsiz derdini, ama uyku saatime kadar
kader…
kader yok bulaşık deterjanları bile
bu kadar kötü kokuyorken
tahriş olmuş ellerimle mi dokunacağım
bedenin en tatlı yerlerine
parmak uçlarım hissizleşiyor diye
gitar çalmayı bırakmışken
her on şiirden üçünde kafası kapı önünde kalmış
kıçını okşayan sıcak havayı kafasına taşıyamayan damarlarıyla,
arada kalmışlar da bekler
onlara ekmek uzatıp çekmemi
çok beklesinler
her on şiirden üçünde
ben hâlâ saçma salak bir karar vermeni bekleyeceksem
senin de amına koyayım
Of! Bak yıkılmadı karşıki dağlar
Herkes birbirini daha testiyi kırmadan döverken
Ben, benim de testim kırıldı
Ağlayıp durmayın diyemiyorum
Bir İstanbul sabahına uyanmanın en büyük derdini çekiyorlardı soğuk bir bahar gününde. Montları ellerindeydi ikisinin de. Ama şemsiyeleri yoktu. Zaten bahar mevsiminde İstanbul’da dışarı çıkmanın adab-ı muaşeretinde bir tek ufacık da olsa bir kıyafet yönetmeliği eksikti. Montunu alırsın, güneş çıkar, hava beklediğinden sıcak olur. Sonra bir yerlerden rüzgârlar esip esip soğuturlar o sabahı. Ama montunu giymeye üşenirsin, şehre meydan okursun kendince. Sonra sen daha tepenin ardındaki bulutu bile görmeden hızlı bir yağmurla suratına tükürür İstanbul. Sonra bir tek eksiğin olduğunu fark edersin bu şehirle başa çıkman için; şemsiye!
İşte o gün ihtiyacı olan asıl şemsiyeyi yolda gördüğü bir mağazadan, veya hiç değilse yağmur yağınca Taksim Meydanı’nda bölünerek çoğalan satıcılardan alamazdı. Zaten düz ovada yağmurdan kaçmak gibiydi bazı şeyleri söyleyememek ve hakikaten göte giren şemsiye açılmıyordu. Hiç açılmayacaktı belki. Birazcık önce, tam da arabadan indiklerinde başka bir gerçekle karşılaşmıştı zaten Yasin. O’na aldığı hediyeyi evde unutmuştu. O’na bunu açıklaması için önce hediye almış bulunduğunu açıklaması gerekebilirdi. Bunu düşünmeyi sonraya bıraktı kendince. Ve kendini İstanbul’un kıllı kollarına usulca bırakırken Esra’yı da kolundan çekiştirmeyi ihmal etmedi.
- Hakkım kalmadı sanırım artık.
- Yok, sorun değil. Bir jeton daha alırız.
- Seni de iyi sömürdüm bugün ama.
- Sevmeye başladın bence, bir jetondan bir şey olmaz.
- Çıktın ama, oraya basmayacaktın.
- Karşıma geç sen de bi’ gününü göstereyim en baştan.
- Ne diye bu kadar böbürlenirsin ki! Az önce üç kere yenmedim sanki seni…
Akşama kadar etraflarında bağırıp çağıran ergen veletlerin gürültüsünü umursamadan geçici çocukluklarının tadını çıkardılar. Uzun bir süre görüşemeyeceklerdi. En başta Esra’nın neden böyle bir buluşma konsepti seçtiğini anlayamamıştı Yasin. Ama artık biliyordu onun da geçici de olsa vedalaşmayı sevmediğini. Yine de vedalaşmak gerekiyordu. Esra akşam uçağa binip uzaklara uçacaktı, çok uzaklara. Gitmeden önce son bir kez, belki de gerçekten son bir kez her zaman gittikleri kafeye uğramalılardı.
Belki böylesi daha kolay olduğundandır, Esra sanki hüzünlü bir ortam yokmuş gibi havadan sudan bahsediyordu. Yasin ise diyecek bir şey bulamıyor, bulamadığı için de susup onu izliyordu. Bu arada Esra her zamanki gibi alakasız bir konuyu sosyolojik seviyeye çekmiş, anlatırken oldukça heyecanlanmıştı. Ne zaman -oldukça- heyecanlansa yanakları kızarırdı. Saçları bir o yana bir bu yana sallanırken sanki karşısındaki kişi masanın üzerinde duran ufacık bir Action Man figürüymüşçesine sabit bir noktaya bakardı. Yasin ilk tanıştıklarında “göğüs dekoltem de yok ki, nereye bakıyor bu kız” deyip, sonrasında “göğüs dekoltem olsa bakmazdı zaten ehi ehi” diye gülmüştü içinden. Esra sabit bir noktaya bakarken onun yüzündeki her ayrıntıyı incelemesi daha kolay oluyordu. Öteki şekilde “acaba anlar mı” diye her şeyi eline yüzüne bulaştırır, güzel bir günü bile piç ederdi Yasin. Böyle de ezik bir insandı. Ama hep içinden gelen bir ses “senden önce o biliyordu, ama çaktırma” diyordu.
Esra tam da o anda ördek gagalı platipusların yumurtalarından bahsediyordu. Beş dakika sonra Afrika’daki çocuklara getirdi lafı. Yasin artık dayanamayacaktı. Gözleri zaten hafiften dolmuşken -zira Esra’nın bakışları yatayla alfa açısı yaptığından bunu fark edemiyordu- Rumeli Hisarı’ndan aşağı soğuk bir rüzgâr iniverdi. Yasin’in sağ gözünün kenarından minicik bir damla süzülüyordu ki, tam sol el baş parmağının önüne sıçan sinsi bir martı dikkatini dağıttı. İkisi de hevesli bir şekilde gülmeye başladılar. Ama Esra görmemişti, kendi anlattığı şeye gülüyordu. Martı bokuna gülen sadece Yasin’di…
 | tugbaturan on İşte çocuk tecavüzcüsü ‘… |
| tugbaturan on Nadja |
| tugbaturan on kamu maliyesi |
| tugbaturan on demiş şair |
| tugbaturan on varoş |
Theme: Rubric. WordPress.com'dan blog alın.
