Saçının bozulmuşuna, makyajının akmışına

Burnunun sağa sola kaymışına laf etsem

Evet, yukarıdan. Ta ki çağırana kadar

Seni yukarıya, çay içmeye

Sen sana neden laf attığımı merak ederken

En azından sinsi amacımı anlayana kadar

En büyük aşklar saç çekmeyle başlardı küçükken

Biz büyüdük ve şampuanlar, tokalar gelişti dünyada

Diziler bitti, tartışma programları başladı

Yalnız Sevişmeler A.Ş., gecenin en az izlenen programını sundu

Herkese iyi geceler

her şeyi bırakır mıydım acaba

dünya dönse doğudan batıya

çok zor, anlamadı

günaydın batıdan doğan güneş,

ve kıyametten koşarak kaçmak

günaydın, günahtın gerçi bu saatlerde

evde yoksan evde yokum diye bağır

ben gider, sonra gelirim

gider gider gelirim

günaydın kedi kardeş

günaydın tırmalayan kedi kardeş,

ve o hiç aşınmayan tırnakların

günaydın, fazla yeme bugün

fare bayramı olsun İstanbul’da

noktalama işaretlerini unutalım

tüm gökyüzü kızıla çalsın

günaydın yaprak

naber lan toprağım de

sabah ılık süt iç

hayvanları sev, güneşi koru

küçük, boktan hayatlarımız etrafında

son bir vals daha, bizi anca paklar

arkamda beni ıslatmayan yağmurlar

ama sen

şemsiyemdin, açıldın

batı avrupa’nın en uzak köşelerine doğru

lübnan’dan esintiler getirdin bana

sonra götürdün saçma sapan kelimelerinle

çin seddini benim için çekmişsin sanki

tek başına

kurban olaydım olduğum yerde

gözüne, kaşına

bitmez hiçbir zaman, ve bitmeyecek

kendi kıçımızdan uydurduğumuz bu rüya

gelecek, gelecek diye ötecek bedenlerimiz

ama geçmiş bile bize yetmeyecek sevgilim

ben bilirim işte, vücut çalımları

veya tabutta rövaşatalar

seni geri getirmeyecek, ve biz hep

bebek’te iki yabancı olacağız

birbirini tanımadan bir şeyler ısmarlayan

sonra tekrar bir yağmur yağacak arkamızdan

yusuf s.

Show Tv: Adını Feriha Koydum: Bu akşam da mı taş çorbası var anne? Aile Sırları: Kötü figüranlarla daha da kötü bir seri nasıl yapılıyordu? Artı 18: Daha çok Artı 5 Doktorlar: Kendimiz dışında herkesi iyileştirebiliriz Karadağlar: Koskoca kasabaya Bey çektirtiyorum ama şu dansöze götüm düşüyor. Muhteşem Yüzyıl: Ceedddin deddeeeen, nessliin babaaan Kanal D: Akasya Durağı: Temcit pilavı, Çiçek Taksi ama daha beteri Arka Sokaklar: Girmeyin o sokağa … Read More

via okan kavurga

ben seni
rüzgarlı havada
vücuda yapışan gümlek yüzünden
en çok meme uçlarının üşümesi kadar
garip bir şekilde sevmiştim

yeterince yakın değilsin

ben seni
dandik filmlerde
önce bolca dayak yiyip
sonra eski günleri hatırlayarak
yediği yumruğun acısından
erkekçe bir zevk çıkaran adam gibi
ağzım burnum dağıla dağıla sevmiştim

yeterince cömert değilsin

ben seni
yağmurda
saçma salak
bir ısıtıcının altında
kıçı donarak içtiği çayın
parasını ödedikten sonra
bahşiş bırakıp, masadaki reklamcıl kibriti
büyük bir mutlulukla cebine atan o gerzek gibi
hızlıca yürüyüp bir yere yetişircesine sevmiştim

yeterince güçlü değilsin

ben seni
ben senin
neden bakmadıysam suratına
bakmak istiyorken aklımdan dizeler uçuşurcasına
neden fikirlerim değiştiyse abuk seminerlerden çıkarken
sen bana üç saniye gülümsediğinde
eriyen kalbim paçalarımdan akıyorken, tabiri caiz ise
ben neden sarılmak istediysem seni ilk kez gördüğümde
büyüklerimi dinlemeyip imana geldiğimde
işte, ben seni bu kafayla nasıl sevmiştim, bilmesem de
kendine iyi bak, sadece güneş için açılan şemsiyelerin hatrına

when her smile knocked my lights out

it was already monday

yet too soon to pass by

i stopped to enjoy the view

and the kids were already out

car horns, dogs and gray clouds

for the rain, one of them stopped by

what a way, to start a day

when her smile made me stay

and the kids were already out

yet to soon to get away

sooner, i figured out

i never carried an umbrella

Ve zaman, duvardaki suretini hiç eskitmiyordu sevgilinin

Senin, dedi, hiç dökülmez mi saçların başını yolarken

Erken yaşlandım ben aslında, resimlere hapsolamadığım için

İçin için ağlasam da ıslanmazdı resimlerim

Benim ne özsüz sözlerim vardı bir bilsen

******

Desenler içinde kalamadı bir türlü eridi gitti

Yokuş aşağı itti onu kırlangıçlar

Arada uyak bozmak ister küçük başlar, koca kıçlar

İşte bu yüzden başlar, hemencecik yaşlanmalar

Salar beden muhteviyatını, ruh kendini ezdirdikçe

Sonra bir akçe bile etmez sızlanmalar

Dedi: şehrin göklerinde havalar çok bozdu bu ara

Para ile mi sayalım illa ki kendimizi

İzimizi kaybettirmek istiyor olamaz mıyız?

******

Nemli odun kıvılcımı gibi parladı dide-i dilber

Lakin, ne o söyler, ne öteki dinler

İnler kamyon farı görmüş gibi iki ince ruh

Yuh, ne ettin kendine felek mağduru der ve giderler

İşte bu yerler, ne dutluktu, ne de mermer

Bana balık ver, tutmayı biliyorum zaten, dedi adam

Feveran eyledi kulübde tiz-ab

Zaten inceydi sesi bağırmazken bile

Bile bile bağırıyordu inadından akşam üstü

Küstü ruha da, bedene de tez elden

Beden kızmadı bu sefer

İstirahat öncesi bir Allah-u ekber

Fayda ne gezer, olmamışın olmayacak duasında

Pasında eskimiş yatak yaylarının, yıllar önce kaybettiği

Bir leblebi bulmuş gibi sevinerek

Gereksiz acılarından arınarak gerektiğinde uykusuzca

Bir sigara-i parliament ısmarladı sokağın aşağısındaki market-ül süperiyyeden

******

Kaçmak, kaçınmak lazım gelmekteydi inceden

İncenin o ipinceliği aratmayacak incelikteki incesinde

Bu vakit gerçek bir leblebi buldu nihayet

Hayalet avcısı bir hayalet gibi ruhunu kovalayan ruhun

Mel’un yanaklarından bir makas aldıktan sonra kapadı gözlerini

Gün ışığıyla aşka gelmiş kuşların seslerini dinleyerek

Masumiyet kelek bir şeymiş diye mırıldanayazdı

Ne de olsa ayazdı dışarısı, darısı kimin başına

Buğday nasıl bir tahıldır, ne ambarındayım ben

Diye düşünmeden, taşınıp bedeninden

Astral ve pastoral hayal diyarlarından dönüşte kaybetti işte vücudunu

Isırmışçasına bir akbabanın butunu, ah etti ta ciğerden

Nereden bilebilirdi ki,

Kırlangıçların kuyruklarının bedenlerinden uzun olduğunu

Onun sustuğunu söyleyen şairler olduğuna inanarak

Kanarak, bazı bazı kanayarak

Karnı yarık müsveddesi oluverdi ruhu da hayalet avcısı hayaletin zulmüyle

İşte böyle değil, buz üstünde zevk-ü sefa ile raks etmek, dedi

******

Açtı gözlerini, özledi onunkileri

Dalgalanır tabii minicik rüzgarda ahmak ordusunun en önemli önemsiz neferi

Oysa bu işler yalan demişlerdi küçükken ona

Anana, babana, vatana, canın isterse Silistre’ye sadık kal yeter

Daha beter, mutluluğun resmini karakalemle çizmeye çalışmak

Değil mi Abidin?

Irmak olsaydı, aksaydı birkaç sokak aşağısındaki mabedin en derinlerinden

Eninden, boyundan şikayet etmeseydi toplumsal çerçevenin

Suç senin değil, bu hayvani düzenin, diyeni olsaydı belki

Telefondaki nahoş sesi emir belleyeydi, amade olaydı ambale olacağına

Abandone edilmiş kasabalarda kovboy misali inek kovalamayaydı keşke

Gerek yok bu devirde aşka, meşke

Altı üstü yarım çelişki bile değildi bu, kaldı ki iç açıları toplamı bir çelişki etsin

Destan mı daha sağlammış ahir zamanda, bostan mı görsün insan artık

Battık ey ahali, ekmek, katık, yaratık derdine düşmeye mecalimiz mi kalmış?

******

İşte rivayet budur ki, o gece Üsküdar’a gider iken bizimki

Ruhunu bir sel almış, bedeni kız kulesine kafa atıyorken defalarca

Sen çok uğraşsan ağlarsın anca, koca cihanda ağlayamayanlar da var

Bostanları kuruttu kar soğuğu, tarla bahçe hikaye oldu

Altında sızdığı ağacın yapraklarından damlayan şebnemle uyanma peşinde herkes

Merkez üsleri oldu kahvehaneler Frenkçe a’ları o diye söyleyenlerin

Güneş ardından yükseliyorken yemyeşil tepelerin

Bir başka yerde karanlık olduğunu anlayamayacak hale geldi insanoğlu

İnsanoğlu böyleyse, ne yapsın insan?

******

Oğlunu evlatlıktan reddetmek olacaktı her uyandığında ilk işi

Dişi ağrıyordu geceden kirli pamuk parçasına yedirdiği rakıyı basmadığı için

Başı ağrımasa mütemadiyen, başı sonu belli olacaktı hayatının

Atının yularından çekiştirerek kayboldu karanlıkta

Gerçekten veda eden adam, veda etmezdi

Ve yirmi dört saat yetmezdi aklı olana

Dolana kadar süreleri, kovada çaresizce çırpınan balıkadamlardı onun canını sıkan

Karşısına çıkan ilk zokayı yuttu

Elinden tuttu kör bir balıkçı

Kendisini yoldan geçerken

Gördü ve seslendi

Rast geliyor!

Seni

Seviyorum

Diyemiyorum

Çünkü

Seni

Seviyorum

Ağrıyor kafam

Ağrı kesiciler kesmiyorken

Aklımdaki düşünceleri

Arkamdan bir el uzanıyor

Abi, hipotalamusunu unutmuşsun diye

Piştin

Ağzım sana düştü

Mantar soteler yarım kaldı

Ve iskambil tadındaydı tabağımdaki bayat balık

Uzun zamandır yıkamadığım köpeğimin

Kıllı sırtındaki bit yavrularıydı beni asıl düşündüren

Bana fütursuzca, fütürist bir el uzattığında giderken

Çirkin şiirler yazıp

Canlarını sıkmayı bıraktığımda

Birlikte uyuyalım

Dememden korkmasınlar diye

Hep tersten yaklaştım yatağa

Birlikte uyanalım dedim

Sustular

Midemdeki kütle büyüyerek dışarı çıkmak istiyor

Parmak uçlarımdan damlıyor ter

Sana uzaktan, ama yakından baktığımda

Gözlerimin önünde siyah beyaz filtreler

Hiçkimse

Teşekkürler

Her attığımda geri geliyorsun

Aradığımda ise bulamıyorum seni

Oysa istiyorum ki, seni attığımda

Avuçlarıma yapışasın

Elimin içi gibi bileyim seni aradığımda

Tencereler ve kapaklardan bahsetmeyi kesmezsem sanırım uyuyacağım. Uyursam rüyamda karabasan göreceğim. Karab asmayacaklar, beni asacaklar. Oysa ben sandım ki rüyalarımızı kontrol edebiliyoruz. Belki ben bir karabasandım ki, kendime eziyet ediyordum sadece. Sadece olsun demiştim senaryom, abartıya kaçmadan. Gereksiz kapatmadan, açmadan ve her seferinde fermuarım açık kalmış mı diye kontrol ederek canım isterse. İşte şimdi örtünmem gerekiyor, yorgan yorgan üstüne. Önümüz kış, dünyanın bin bir türlü derdi var, aşık olmaya hiç gerek yok mesela. Ela değildi gözlerim yanlış hatırlamıyorsam, en son aynaya baktığımda çok büyüktüm. Şimdi küçüldüm, küçüldüm ve cebine girdim birinin. Canı isteyince çıkartıp “ay yavrum, sen kimin çocuğusun?” diyor ve geri koyuyor cebine. Aynı konuşan kurbağa ile karşılaşan mühendis fıkrasındaki gibi. Belki de gerçekten, dünya üzerinde bir kısım insana, konuşan bir kurbağa çok ilginç geliyor. Tanışan insanlar çevreliyor hepimizi, ve el ele çok derin bir havuza düşeyazıyoruz günden güne.

İşte dünya bok, dünya köhne. İşte belki kendi ellerimle sardığım o yaprak sarmalarını sarmalamasaydım da, sallasaydım denize benden başka balıkların da yemeleri için, böyle aliterasyonlara, aliterotik çıkarımsal düş boğumlarına girmeyeydim diyorum. Haksız mıyım? Tabii ki haksızım. Ama sen de haksızsın. Memo’nun yapışık bokuzları gibiyiz sanki, işte bana o anki veri lazım diyor pedofil gözlüklü bir kimyager. Çıkartıp alnına yapıştırmaz mıyım diferansiyel denklemi! Yapıştırmam, ama sen de yapıştırmazsın. İkimiz de, anca oturup alkol zammını tartışırız ve sıvışırız farklı farklı yorganların altına gece olunca. İç organların gereksiz titremesine bir süre engel olamayarak, dışarıdan gram gram ısı enjekte ederiz müşterek bedenimize, göğün bizden başka kimse tarafından bilinmeyen bir yerinde sakladığımız. İşte akladığımız zaman içimizdeki minik minik şeytanları, sokaktaki orospu çocuğundan ne farkımız kalır ki? Ama alır mı bizi bizden, yastığın soğuk tarafında kahkahalar eşliğinde terk ettiklerimiz? Erkektik diye dolaşıp, apışıp, gerekirse öpüşüp kalarak tarihin kıldan gözükmeyen kolları arasında kaybolan nice koç yiğide ne olacak peki? Üzerimize bir mont alacak paramız olmadığında bile yok sayacağız onları. Yılları sayacağımız, belki bitse de gitsek diye beklediğimiz tek bir hayat olacak yine de sonunda elimizde. Onun da sonu gelmek bilmeyecek ama insanın içindeki şu kazık çakma isteği yok mu azizim…

Bana biraz izin verin. İzin verin ki masamın üzerindeki karıncaları en gazı bitik çakmağımla teker teker yakayım. Belki bir gün hormonsuz domates ekerim kapımın önüne, ona da dadanırlar. Şerefsiz hayvan bakmadan boyuna, enine, benim bu cüssemle engebeli kabul ettiğim yollar babasının yoluymuş gibi geziniyor umarsızca. Yol dik mi gidiyor, salla hacı, devam et diyorlar birbirlerine. Her yandan en az on tane çıkıyor. Gerçekten inansalar beni aralarında kıstırıp ezebileceklermiş gibi geliyor. Çünkü ne olursam olayım, nasıl davranırsam davranayım ben tek kişiyim. Kimsem yok yanımda ve aslında kimseye ihtiyaç duymamalıyım da. Kimse dediğin nedir ki? Kimse dediğin kimse artık… Şimdi gökten bir melek inse, ve bana çok pahalı bir hediye verse, neye yarar. Ben ense yapacak olduktan sonra, ve melek hediyeyi park eder etmez uçacakken. Fark etmek kaçınmanın yarısı olmayabilir aslında.  Sabahlamaları haklı çıkartmamak için uydurulmuş şeyler bunlar. İnsanın damak zevkini bozar çok yenirse. Ramak kalmışsa güneşin gri bulutlar arasından kafasını göstermesine, harekete geçilsin artık demek düşer, kaçış amirlerine. Gerçek şemsiye, insanı güneşten koruyan değil midir zaten azizim! Hay çok yaşayın, huy çıkmasın o narin bedeninizden, canınızı da muhafaza edin tabii ki.

Beni yine kapımın önünde beslediğim tırtıllarla başlayıp, ağaçların arasında üstüme üstüme gelen kocaman kelebeklerle bitecek minicik ama çok uzun bir gün bekliyor. Bakalım ışığa doğru gidip yanacak mıyım, eski bayramları anacak mıyım… Alt tarafı yirmi beş piksel görebilen aşağılık bir sinek olmama rağmen, sağ tarafa uçtuğumda yine duvara çarpacağım. Ve belki soğukla iyi gider diye, tepeme saçma salak sular damlayacak. Yüzey gerilimi, kütle çekimi falan derken hiç acımam, gerilirim. Biraz yavaş olmak gerek hem. Herkes açsa şemsiyesini, dünya çıkmış gözden geçilmez olur. Kanlı yollardan gidilir tüm zaferlere. Ama bunlar kimsenin göremeyeceği zaferler olurlar.

http://konseptdisi.com/gunluk/?p=119

Sevimli, yalnız bir dalken

Kimsenin dokunası gelmiyordu bana

Ağaç mı alçaldı, ben mi bilmiyorum

Koparmaya çalışırsanız suç sizin